by BLU

De Amerikaanse versie is natuurlijk bedoeld voor oorlog, stel je voor dat je ook eens nadenkt over andere functies zoals invalide mensen, of personen die zonder ledematen weer kunnen lopen. Waarschijnlijk zullen deze aparaten vast weer een miljoen p/s kosten die zoals gewoonlijk door onze economie gedragen zal worden. Amerikanen hebben namelijk nooit geld, dat lenen ze bij banken uit het midden-oosten, europa of zelfs China. Japan denkt wat verder dan de Amerikaanse oorlogsneus lang is, en kijkt naar het nut voor invalide mensen of logestieke functies. En kost naar schatting rond de 20.000 dollar( en das niet zoveel als je de huidige wissselkoers gaat bekijken).

Japanse versie(al 3 eeuwen geleden een keer gespot op het grote censuweb)

Zoals Tom Holkenborg in dit artikel al nader toelicht over de muziekindustrie betreft ook journalistiek, software , games, kunst en alle andere creatieve initiatieven waar normaliter een soort controlerende (lees: winstschrapende) tussenschakel tussenzit. Deze bepaald naar vraag van het grote publiek of er geld uit te halen valt. Het mooie van Internet is dat de afnemer (de muziekliefhebber) direct in contact staat met de producent( de artiest). Jammer voor de tussenschakels, maar de marketing , productie en verspreiding kan tegenwoordig allemaal in eigen beheer worden opgestart. Wat een verademing voor de creatieven op de wereld aangezien deze vrijwel vrij zijn in het creeeren van hun werk.

Er is niets mis met een commerciele inzet, behalve als er van een smaakvolle creatie afgestompt wordt voor het grote publiek door het smakeloos te maken.

Junknote//Mwa, als de Amerikaanse media Blue-tooth nog niet kent, post ik lekker een filmpje over OLED. //out